امام محمد باقر (علیه السلام) در روز اول رجب سال ۵۷ هجرى در مدینه منوره دیده به جهان گشودند، و با ولادت ایشان بار دیگر خورشیدى در آسمان امامت و ولایت طالع گردید. نام ایشان «محمّد» و كنيه آن بزرگوار «أبا جعفر» بود، و از طرف رسول گرامى اسلام(ص) ملقب به «باقر» و در میان مردم معروف به «باقر العلوم» بودند.
حضرت امام محمّد باقر(عليه السلام) در ميان برادران خويش جانشين پدرش بزرگوارشان على بن الحسين(عليهما السلام) و وصىّ و امام پس از ایشان بودند و در فضيلت، دانش، زهد و بزرگوارى بر همگان برترى داشتند.
امام باقر(ع) در دوران امامت خویش، با وجود شرایط نامساعدی که بر عرصه فرهنگ اسلامی سایه افکنده بود، با تلاشی جدّی و گسترده نهضتی بزرگ را در زمینه علم و پیشرفتهای آن طراحی کردند، بطوریکه این جنبش به بنیان گذاری و تأسیس یک دانشگاه بزرگ و برجسته اسلامی انجامید که پویایی و عظمت آن در دوران امام صادق(ع)، به اوج خود رسید.
ثبت دیدگاه